Wandelen in Noorwegen staat vaak gelijk aan grenzen verleggen. Dat is niet anders tijdens de tweedaagse beklimming van Mount Skala, een berg die bijna 1850 meter boven de Nordfjord uitstijgt. Hoewel zoveel hoogtemeters een pittige tocht beloven, biedt deze hike door een mistig niemandsland veel voldoening. 

Waarom is de beklimming van Mount Skala zo pittig?

Dat Noorwegen een waar wandelaarswalhalla is, is intussen algemeen geweten. Dagtochten zoals de hikes naar Trolltunga en Preikestolen worden door menig reiziger afgevinkt tijdens een rondreis door het zuiden van het land, maar voor een fijne wandeling hoef je je niet in die drukte te begeven. Vlak bij het knusse Loen torent Mount Skala uit boven de omliggende bergen. De wandeling naar de top is nog onbekend bij het grote publiek, maar de omstandigheden maken al snel duidelijk waarom. Over een afstand van slechts acht kilometer overbrug je zo'n 1800 hoogtemeters. In weer en wind deden Wollie en ik er dan ook een halve dag over om de top te bereiken, al moet ik toegeven dat we niet de snelste wandelaars zijn. Ondanks de zware klim keerden we met een voldaan gevoel terug.

Door weer en wind

Op een heldere dag reikt je blik tot diep in de fjorden tijdens deze drie tot zes uur durende klim, maar wij hadden pech. Al in de voormiddag ontnam een dikke laag mist ons de beloofde vergezichten, en dat terwijl de steile berg ons al voldoende op de proef stelde. Vanaf de eerste meters gaat het pad onverbiddelijk de hoogte in. Eerst beschermen de dichte bossen ons nog tegen de kille wind en de onophoudelijke regen, maar zodra we de boomgrens passeren, zijn we een speelbal van het gure weer. Op het rotsige terrein kunnen we alleen rekenen op onze wind- en waterdichte kleding als bescherming tegen het Noorse weer. Toch is het onderweg ook genieten. Al snel laten we de beschaving ver achter ons en bestaat ons enige gezelschap uit enkele verdwaalde schapen. Her en der verschijnt een stroompje smeltwater tussen de rotsen, waar we onze drinkbussen bijvullen en ons onmiddellijk één voelen met de natuur. De drukte die op plekken als Trolltunga en Preikestolen de magie soms kan verstoren, is hier nergens te bespeuren. Terwijl we wandelen door regen en mist, luisteren we naar het klaterende water en het ruisen van de wind. Tussen de rotsen wanen we ons op een verre planeet, weg van onze deadlines en onze dagelijkse zorgen.

De kers op de taart: overnachten in een knusse berghut

Na een slopende klim staat ons een welverdiende beloning te wachten: een overnachting in een van de twee berghutten. Vannacht logeren we in het moderne gebouw, maar tot negen jaar geleden trotseerde de oude stenen hut het barre weer er in zijn eentje. Die dateert uit 1891 en deed aanvankelijk dienst als een sanatorium om ziektes zoals tuberculose aan te pakken. De berghut oogt dan ook als een museumobject: kleine ramen van enkel glas, smalle houten bedden en een totale afwezigheid van sanitaire voorzieningen. Gelukkig is dat in de moderne hut anders. Bij aankomst ontdek ik dat enkele andere wandelaars de hut al heerlijk hebben opgewarmd dankzij de kleine houtkachel. Stromend water is er niet. Daarom smelten Wollie en ik sneeuw op de kookplaat om onze instant noodles te bereiden en intussen verruilen we onze doorweekte wandelkledij voor warme, droge kleren. Terwijl de zon wegzakt achter de bergen, spelen we gezelschapsspelletjes rond de houten tafels en hopen we dat de mist wegtrekt voordat we morgen weer afdalen. Na een korte nacht blijkt onze hoop tevergeefs. Toch voelt dat niet als een gemis. Het zijn net de mysterieuze sfeer en de pittige, maar belonende klim die ervoor zorgen dat de wandeling op Mount Skala nog lang zal nazinderen.